Zasiedmiogórogród

Zamknąłem oczy i pozwoliłem sobie odpuśić tego czego chciałem się trzymać.

Nie posiadałem słów których mógłbym wypowiedzieć aby opisać siebie.

Przeżyłem moment w którym szeroko zamknąłem swoje oczy już na wieczność, aby pozostać wewnątrz życia które było niczym mój własny sen wymieszany z jawą, wpadłem w nieprzerwany trans w którym pisałem swój mały świat. Pojąłem że to co jest dla mnie najcenniejsze pochodzi z wnętrza mojej duszy czy też serca.

Czy tak wygląda życie od drugiej strony?

Poznałem czym jest życie wieczne, rodząc się i umierając w imię miłości, wiem że uczucia które zostawiamy po nas są tutaj niezapomniane - to co stworzyłem w swoim życiu może być zachowane w tym samym miejscu z którego powstało - nie wiem czym jest dla mnie pustka poza tym że wydaje się ona zawierać znany mi wszechświat,, być może byłem jedynie światłem które pozwoliło mi dojrzeć w niej to czym mogłem się w niej stać. Od tamtego czasu żyję we wszystkim co kiedykolwiek zrobiłem bądź kiedykolwiek czymkolwiek byłem.

Byłem chłopakiem oraz kobietą którzy prawdziwie się kochali.

Byłem prawdziwie kochającą się parą.

Byłem słońem ponad ich rajem.

Byłem planetą o okrągławym kształcie przypominającej mi o Ziemii.

Byłem gwiazdami które nigdy nie miały dla nas końca kiedy je podziwialiśmy.

Bawiłem się przechstrzenią poznając to czym była dla mnie grawitacja.

Kiedy dotarłem na kraniec czasu, zostałem odwiedzony przez wilka który zapytał czy oddam mu to co miałęm przy sobie, nie podejmawszy z nim walki postanowiłem oddać mu to co miałem abym mógł się stać białym wilkiem, a zaraz za nim moim oczą ukazała się dorga do stwórcy.

Stałem się stwórcą a wraz nim wszystkim co kiedykolwiek storzyłem, elementami którymi mogłem się stać a tym samym scenariuszami z których mogłem wyciągnąć lekcję. Pojąłem że mogę kreować swoje życie według własnej woli, oraz to że moja wola wobec własnego życia została wyrażona dużo wcześniej.

Stałem się miejscem za “Za górami, Za lasami”.

Chciałbym zostać tutaj jak najdłużej.